Een weekje zon cultuur bij vrienden in Palomares

Leeswaarschuwing! Een verslag van 7 dagen, dus neem je tijd of lees alleen de samenvatting. Of lees de lange versie maar in je Kerstvakantie ;-)).

Samenvatting:

We zijn een weekje in Spanje en logeren bij Petra en Peter. We kijken uit naar samen gezellige activiteiten doen, veel terrasjes doen, dorpjes bekijken, een mega mega grote kristal diep in een verlaten mijn bezoeken, en uitzoeken wat Walt Disney en Once upon a time in the west te maken hebben met dit deel van Spanje. We hebben goed weer, en tussen 15 en 20 graden als we uit de wind zitten is het zelfs al snel te warm. Hier zijn de meeste zondagen van het jaar, 300 of meer. Het mooie dorpje Mojacar staat op de planning, net als Vera, San Juan de terreros en Villaricos (Rijk Dorp). We doen een dagtrip naar Granada voor het Alhambra. De laatste dag bezoeken we Cartagena, met een mooi amfitheater en een forum romanum. Er is 's avonds een muziekfeest en een drone show in het aftellen naar Kerst te starten. En we proberen eens te ervaren hoe het in Spanje is als De Goede Sint ons kikkerlandje bezoekt. Wie o wie houdt hier de kindertjes met kadootjes zoet???? Je leest allemaal het in dit eenmalige reisverslag als wij weer in regenachtig Nederland zijn.

NB: Door een technische storing van de website kon ik pas vandaag 17 december het verslag plaatsen.

Zaterdag 29 november 2025

Sjannie brengt ons om 13 uur naar vliegveld Eindhoven. We checken in met grote koffers, ik had geen zin om alles in kleine koffers te frotten. We wachten braaf in de lounge, we zijn ruim op tijd. We vertrekken op tijd, niemand die ons reisje verpest met drones. We hebben mazzel met de stoelen. Ik had bewust twee maal gangpad geboekt en we hebben allebei niemand langs ons. De ereader lag op een veilige plek zodat ik die absoluut niet kon vergeten, in de grote koffers dus. Marianne vond een spiksplinternieuwe Margriet en Libelle in haar voorvakje, dus die had mooi leesvoer. Ik kon nog net een app downloaden om een pdf tijdschrift te lezen. We landden op tijd en de bagage ook. Even zoeken waar de desk was om onze auto op te halen. Rechts de hal door, trap op en brug over. Met de lift naar de goede etage en de desk lag voor ons. 5 minuten wachten en omdat ik online alles had ingevuld was t snel gepiept. Geen geniepige trucjes om een extra verzekering aan te smeren, zo hoort het. De Ford Focus hadden we snel gevonden en het was ff uitzoeken hoe t werkte, de auto is namelijk nieuw en vol met snufjes (ST versie met automaat en 48k op de teller). Ook veel -later irritante- waarschuwingspiepjes overigens. Inmiddels was het donker en konden we de snelweg op. Heel goede wegen, in het begin was het best druk, maar na de helft een stuk rustiger. Ruim 200 km, en tegen 21 uur bij Peter Petra in Palomares. Snel het appartement verkend en nog wat gekletst. Tegen half een naar bed.

Zondag 30 november

Tegen negen uur op en ontbijten, koffie drinken en naar een dorpje verderop (Villaricos= vertaald Rijk Dorp) waar markt is. Veel kramen, kleren, gebraden kippen, stoffen. Niet erg druk maar wel gezellig en lekkere zon en temperatuur. Terrasjes waren allemaal vol. Naar het strand gelopen aan de boulevard. Bij een lege tent die net open ging, nog wat gedronken. Einde middag naar Restaurant Fatima in Turre gereden, 25 om verderop. Lekker eten met Marokkaanse invloeden in bijpassende ambiance. Met zowaar ederlandse bediening. We zaten in zon, het werd al snel schaduw en maar weer naar zonnig plekje verhuisd.

Op tijd thuis voor het kijken naar de F1 race waar Verstappen won dankzij strategische fout bij McLaren die geen bandenwissel deed hij een vroege safety car. Nog wat gesnaaid van een kaas en worst plank en gezellig gekletst.

Maandag 1 december

Op tijd op om met zijn tweeën naar Granada te gaan, 230 km verderop. Eerst via 50-60 km wegen, later snelweg. Bij Sierra Nevada (toppen met sneeuw) meer bewolking en grijs, het wordt koud, ca 5-6 graden. In Granada aankomst om ca 12.15 uur. Een parking gevonden en de auto in een erg smal vak gekregen met ca 5-10 cm ruimte aan twee zijden. Snel op wandelroute naar het Alhambra, maar eerst een broodje gescoord bij UniCroissant zaak. Doorstappen dus want we hebben een vrij streng tijdslot.

We melden ons net iets te laat bij de hoofdingang en bezoeken snel de WC. Tien minuten wandelen naar het Palazio Nazaries. Kwartiertje in de rij gewacht, daarna door de nodige controles van tickets, paspoorten en tassen. Het is gelukkig niet erg druk bij dit mooie paleis, maar helaas heeft het geen ziel, dus geen schilderijen, meubels etc. Daarna de mooie tuinen en het andere paleis Palacio Generalife bekeken. Mooie wandelpaden en boogjes etc. Het Alcabaza (Fort) niet bekeken. Mooi weer naar wel frisser, zo 12-15 graden. Binnen in de paleizen is het ook fris, er zijn veel water stroompjes. Marianne kroelt op een bankje in de zon met een lieve zwarte poes die dat wel erg lekker vindt.Ik ken er meer.......

Tegen half vier is het klaar en lopen we naar beneden en zoeken we een eetgelegenheid op straat met tent, verwarming (toch nodig) en een aardige ober. We doen een pizza en lasagna. Tegen half zes zijn we weer bij de auto en betalen we het ticket. Het was ons niet erg duidelijk of het gelukt is, een Spaanse dame helpt ons spontaan even -in t engels- om te bevestigen dat het kaartje zo ok is. De navigatie komt (te) laat op gang en we gaan via omwegen uiteindelijk de stad uit. Richting Murcia aangehouden en dan naar de kust. Tegen 21 uur zijn we weer in Palomares. Een maal van stuur gewisseld op 80 km van Palomares. Nog even gebuurt en weer naar bed. Peter moet vroeg op (5 uur) om naar Parijs te gaan voor twee dagen werk. Ter compensatie slaap ik wat langer uit ;-)

Dinsdag 2 december.

Na het ontbijt besloten we om naar Mojacar te gaan, 30 km verderop. Hier zou Walt Disney geboren kunnen zijn zegt een bord, dus dat wordt lekker vercommercialiseerd. Het is al mooi weer, eerst ontbeten natuurlijk en effe op balkon in de zon gezeten.

Mojacar ligt op een steile heuvel, met veel witte huizen, balkonnetjes en dakterrassen, smalle straatjes, veel Azul blauw er bij en kleurige bloempotten aan muren. Ziet er erg leuk uit! Na het parkeren eerst een beetje omhoog wandelen en daarna wat gewinkeld in de souvenir shops. Op een groot terras met uitzicht over het droge achterland een drankje gedaan. Even later naar de zon verhuisd. Wegwerkers zijn bezig dus zoeken we - vanwege wat herrie- een ander eetadres, wel 50 meter verderop. Lekkere salades gegeten en heerlijke zon in de rug. Nog stukje verder het dorp in gewandeld, even gekletst met een nederlandse overwinteraar die tot begin mei blijft.

Dan naar Garujja voor een bezoek aan een Chinese Action shop en naar de supermarkt Consum voor boodschappen. Ook nog getankt, zelfs met hulp van een pompbediende. Een zeldzaamheid tegenwoordig! Benzine kost hier trouwens 1,33 euro!! Verderop 1,50 of 1,60 en zelden 1,70 euro. Dat scheelt bijna een hele Euro in NL, per liter he!?l Langs het strand en de boulevard weer terug en tegen half zes weer thuis. De voorspelde regenbui heeft het niet gehaald en is leeg overgetrokken. Morgen naar de Geode vanPulpi, gepland om 12.30 uur.

December 3Pulpi.

Na de ochtendrituelen met zijn tweeën om 11.30 uur met de auto naarPulpi. Een route via het binnenland. Op het laatste stuk staan wegwerkers met stopborden. Onze auto wil echter niet na de automatische start/stop starten! Autoos achter ons toeteren en slalommen om ons heen. Als ik de auto toch weer kan starten, staat het sein (mannetje met bord) weer op Stop. Maar goed dat we een kwartiertje extra tijd hebben gepland.

Mooi om 12.15 uur bij de receptie. Een audiotour erbij gedaan, snel even plassen en een blauwe sticker op. Manuel is onze gids en we lopen met hem -en 10 andere toeristen- naar de mijningang, een kleine deur in de heuvel. Fotoos maken is verboden helaas. We krijgen een haarnetje, een helm op en een mondkapje. De gangen door met houten of geroest stalen pijlers. Ca. 500 meter diep en 30 meter naar beneden. Telkens wat uitleg van Manuel, die praat zo hard via zijn microfoon en speaker dat we de Nederlandse audio via de oordopjes niet of nauwelijks verstaan. Het geluidsfragment luisteren we dan wel als we weer gaan lopen. De gangen hebben verder weinig bijzonderheden. Om de 5 meter een gloeiende spaarlamp, Soms een houweel in de wand, of een paar oude schoenen. Ook wifi routers trouwens. Gravel op de bodem en helmen doen hun werk. We komen nu in gangen met grote grijze kristallen en Manuel drijft de spanning op voor de ultime klapper, de geode (holte binnen een rotsblok) van 8 meter lang, 2 meter boven 2,5 meter breed. De grootste ter wereld!! Waar is nr. 2 dan vraag ik aan Manuel, maar dat weet hij niet. Per stel van 2 of drie mogen we de trap af en mag je een voor een even binnen kijken. Wel een plastic zakje om je handen om de kristallen niet aan zweetjatten bloot te stellen. Een prachtig gezicht daar binnen maar ik kan niet echt 8 meter ver nara binnen kijken. Ik kan niet zo goed diepte zien zegt mn oogarts. Dan nog een fotoshoot voor de ingang en we kunnen weer naar buiten.

Buiten schijnt de zon weer volop (vanmorgen was het zwaarbewolkt en had het vannacht wat geregend). We leveren onze spullen in en krijgen voor een euro een ritsje fotoos toegestuurd via WeTransfer. De rest van de souvenirshop laten we aan ons voorbij gaan. Manuel scoort nog een peuk. Dan nog even naar het toilet en in 10 minuten naar het dorpje verderop, San Juan de terreros, waar een fortje aan de kust ons opwacht. Daar kunnen we voor 2 euro een VR bril op met een filmpje van 3 minuten van de onderwaterwereld in de baai, waaronder een pijlstaartrog. Wel aardig. Dan filmpje van Geode vanPulpimet duidelijke nepgrotten en ze hebben een simulatie dat je zelf in de geode bent en tussen de kristallen zit. Wel goed gedaan maar ja, ik kan geen 3D zien dus het echte effect gaat weer aan mij voorbij. Dan even het fort op (wandeling vanaf restaurant waar stroom uitviel). Een dichte poort maar door de klopper te gebruiken opent de portier de deur en mogen we binnen. Ons geode kaartje heeft gratis toegang, das handig gedaan. Mooi rondkijken over de baaitjes links en rechts van ons. Staalblauwe hemel, mooi donkerblauw water met witte dorpjes en fraaie bergkammen, het ziet er best vakantie uit -;).

Tegen een straffe wind in gaan we weer naar beneden, het stille dorp in. Alle dorpjes aan de kust zijn hier stil, veel winkels zijn dicht en slechts wat pensionados en camperaars dwalen wat rond. De appartementen en hotels zijn nu leeg, die gaan wrs in april mei weer vollopen. We nemen - na wat boodschappen bij Pepa- de kustroute terug via Villaricos, met uitzicht op een mooie zonsondergang en verkleurende hemel luchten. Tegen zessen weer thuis. Petra leest wat op de bank en rust uit van haar werk.... Marianne maakt een eenpansgerecht met groenten aardappels en vlees. De TV valt uit, PP hebben iptv, dwz: eenmalig kastje kopen 130 euro of zo, en per jaar abonnement van 100 euro. Dan toegang tot zo goed als alle zenders, ook F1, voetbal en Netflix etc. Heel wat goedkoper dan KPN. Zou thuis in NL ook kunnen, je hebt dan alleen internet nodig voor 55 euro per maand. Eens uitzoeken of dat in NL kan en mag.

4 december Tabernos, het Wild Westen

Peter komt vandaag weer terug uit Parijs. Wij gaan naar Tabernos, daar zijn drie locaties die ingericht zijn voor film opnames van het Wilde Westen in Amerika. onder andere Once upon the time in the West. We kiezen voor Fort Bravo, het minst commercile zeggen sommige reviewers.

Tegen 10 uur rijden we naar het westen, een uurtje verderop ligt Tabernos, midden in de kale badlands van Spanje. Het is flink bewolkt, maar in de verte lonkt de blauwe lucht. Het is rustig op de weg, en vrachtwagens domineren. Vooral cement of grondstoffen worden vervoerd. Door de vele bochten en heuvels is effe snel inhalen er niet bij, ofschoon de Ford Focus over ruim vermogen beschikt. Maar we hebben geen haast, dus we doen het rustig aan. Heuvels met olijfbomen en sinaasappels struiken komen voorbij en midden in de droge velden zien we toch soms hele jonge groene aanplant, iets van kool en sla, of iets wat we niet kennen. Daar zal wel flink geirrigeerd worden.

Na de entree kunnen we parkeren op een nagenoeg leeg parkeerterrein, maar we zijn gelukkig niet de enigen. De plattegrond wijst ons waar de Saloon is, daar doen we eerst een koffie. Vier jonge dames in rood en zwart gekleed hangen een beetje verveeld aan de bar. Een senorita wil uiteindelijk wel een bakje koffie voor ons maken, ze zucht eens als ik de bankpas er te vroeg uithaal. Twee andere dames zijn met de make-up bezig, ook belangrijk toch!? De vierde komt uit de souvenirwinkel, een paar kinderen voor zich uitvegend..... Plots barst er muziek los, tataaaaaa! Muziek van Ennio Morricone denk ik. Cowboys komen nonchalant en macho de bar binnen, spugen even (denkbeeldig) op de vloer. Das knap, want er hangt nog een peuk aan de lippen! De dames kannen er wat van en zetten een Kan Kan dans in, hoppa met de beentjes in de vlucht, de rokken zwieren van links naar rechts en soms andersom. Ze draaien, wiebelen en ze laten, ooh wat doen ze nu? zomaar de witte onderbroeken zien!! De cowboys laten zich niet onbetuigd en leggen een kaartje, op tafel natuurlijk -;)). Vanzelfsprekend komt er ruzie, wordt er geknokt en - arme rikketikken- knallen de pistolen op de meest onverwachte momenten. Boomboxen draaien passende country and western muziek en bruine nicotine vingers een sjekkie. Na een half uurtje is het voorbij en liggen er drie pseudo lijken op de houten vloer. De sheriff heeft natuurlijk gewonnen! Leuke show, voor ons ietwat mysterieus omdat alles in het Spaans gaat en ons de grappen ontgaan. Het overige publiek verstaat ze wel en lacht wanneer het uitkomt.Wij lachen een paar seconden later dan weer mee....

Voor ons is onderhand het etenstijd en we peuzelen in een ongezellige restaurant bij een gesloten zwembad een warme pistolet op. Dan nog een rondje door de straten, met de typische houten huizen, met veranda's. Hotelletjes, het sheriff huis, een lemen gevangenis, een heuse galg, winkels, kerkje en een postkantoor. Op straat alleen maar zand en grind, de wind waait er voortdurend en de sfeer is optimaal als er flinke zand wolken door de straten kolken. Er is ook een typisch fort. Houten palen met spitse punten, in een vierkant en met uitkijktorens en een poort. De Indianen zijn net ergens anders aan het overwinteren denk ik. Binnen staan nog wat lege barakken en een hut voor de kapitein. In het midden een trotse paal met een kapotte US vlag. Nog even langs een veldje met wigwams maar daar is geen moeite gedaan om iets in originele staat te vertonen. Niet een seen totempaal. Een metalen skelet en een geprint zeil er over heen en geen meubilair. Dan terug naar de Saloon en nemen we plaats buiten op de veranda. Dezelfde vier cowboys zijn weer gereanimeerd en komen op driftige paarden de straten binnen stormen, nog meer zand wolken opwerpend. Veel rondjes draaien, maar draven, galopperen en steigeren zit er niet bij. Er is natuurlijk weer een ruzie op komst, daar hoef je geen Spaans voor te kennen! Weer knokken, knallen en schreeuwen. Deze keer doen de dames wat minder mee, maar gillen kunnen ze als de beste! Tot slot valt een cowboy nog van zijn stuk, sorry balkon als hij door de voortreffelijke sheriff geraakt wordt. Hij stuitert zo ongeveer van de grond weer omhoog, maar later zien we een trampoline onderstel verborgen liggen. Tsja, Arbo he!? Tijdens werk mag je niet gewond raken! Een laatste applaus van de ca. 25 toeschouwers, en kleine jongetjes rennen met moeders naar de cowboys voor een foto met hun Held. Of was het nou net andersom, mmmhh!? (Moeders die met hun Held op de foto willen???).

We hebben genoeg stof gehapt en de Helden zwaaien de gringo's uit. Vandaag hun 341ste show en uitgekauwde grapjes gedaan, ze moeten zich weer opladen voor de show morgen. Al met al een aardige dag toch en met gemak toch een uurtje of vier bezig geweest. De weg terug gaat vlot, lekker achter de vrachtwagens aan.

Thuis wacht de Chile con carne en maakt AI een compleet gedetailleerd plan voor een trip (morgen) naar Cartagena, een uurtje naar het noorden aan de kust.

Vrijdag 5 december

Het is ruim een uur noordwaarts rijden naar Cartagena, een grote havenplaats met o.a. een rijk Romeins verleden. We volgen een mooie kustroute waar we op veel plaatsen her en der campers op kleine plekjes zien staan. Die worden blijkbaar gedoogd. Nog verder langs de kust zou nog een ruim een extra uur kosten, dus dat doen we mooi niet! We pikken een snelweg op en tegen 11 uur zitten we in het centrum. Een parkeergarage is vrij snel gevonden en we gaan op weg naar het Amfitheater. Ik zie links de achterkant ervan in de steigers staan. Flinke hekken eromheen maar ik zie dat de hoofdingang open is. Als ik bij de doorgang ben slaan er wat mannen op tilt. Cerrado, cerrado! Oftewel Gesloten, gesloten! Ik sta op een bouwplaats blijkbaar, Oeps! En ik heb mijn veiligheidsschoenen helm niet aan en op! Dus ik taai maar af. Verderop is gelukkig het echte Amfitheater. We verkennen eerst de heuveltop met bossen en de uitzichten over de stad. Wat opvalt is dat er veel gebouwen gesloopt zijn, op de façade na. En kale muren zijn oranjebruin geschilderd of van een klassieke schildering voorzien. Op een platform zijn er wat rare vogels, het zijn warempel pauwen die lopen te schooien! Eentje zet er zijn fraaie waaier op, de rest loopt kloekend rond te pikken. Mooie vogels hoor! We zien nu het amfitheater van boven liggen en puzzelen uit hoe we naar binnen moeten. Blijkt dat we naar beneden moeten en via een museum naar binnen moeten. Doen we later, maar eerst een drankje op een terrasje, met een heerlijk zonnetje in de rug of in de ogen. Er is ook nog plek voor ons voor de kleine trek. Dan lopen we richting zeehaven en nemen we wat selfies bij de zes meter hoge Drie Koningen die al klaar staan. Verderop begint de haven en staan de zeemeermannen (gebruind, zeerovers blik en ringetjes door de oren, en een stoere tattoo) de dames te lokken voor een ritje in hun boot. Voor zes euro de vrouw willen ze wel een drie kwartier mee, wij mannen mogen uiteindelijk ook mee. Met een fris windje en een ietwat gesluierd zonnetje draaien we de haven uit. Buitengaats begint het schip (of is het een boot?) wat steviger te stampen en rollen en loop ik net niet meer zo zeker met losse handen over het dek. De kust kent behoorlijk wat fort formaties en torens maar scheepskranen en zeilboten overheersen, naast enkele marineboten en -heel ver weg- wat scheepsindustrie. Drie superdeluxe jachten liggen wat zielig in deze omgeving. Ze komen beter tot hun recht bij Saint Tropez, maar misschien liggen ze wel aan de fiscale of juridische ketting. Een ander Nederlands stel kletst wat met ons en voor we het weten zijn we weer terug. Lekker uitgewaaid en nu lonken de winkelstraten voor Petra en Peter. Wij kiezen voor het tweede deel van het amfitheater. In het museum is een kleine maar mooie selectie van vazen en pilaren en kopstukken. Marianne heeft bijna een Fransje momentje maar de telefoon ligt nog op zijn plek (wc). We kunnen beperkt rondlopen, maar het zicht van beneden is toch duidelijk anders dan van boven. Tegen vijven treffen we elkaar weer. Petra heeft de broek weer aan en Peter heeft dus weer een setje nieuwe kleren. Ik ontsnap weer eens aan het broeken passen -;)). Een reclamebord adverteert met een Radio expositie in het plaatselijke paleis. Daar krijgen we een korte rondleiding van een vrolijke Senorita die ons een paar zalen door leidt met mooie houten tafels, spiegels, klokken en statige schilderijen van hoogst belangrijke mannen. Ik wil al opmerken dat er weer weinig vrouwen geschilderd zijn, maar Senorita wijst ons net op een Isabel. Zelf is ze zeker van enige importantie geweest, maar ze leverde haar formidabelste prestatie in het groot brengen van 5 kinderen, waarvan er liefst VIER heilig zijn verklaard en er een Koningin in Spanje werd. Petje af!

We doen nog een drankje in een restaurant tegenover een zeer fraai statig gebouw. Peter wilde daar liefst een drankje doen, maar dan moet je wat eerder komen en een flinke zak met geld mee nemen, want het is een bank tegenwoordig. De straten stromen ineens vol met mensen, het wordt zo druk als Glow in Eindhoven! We duiken de stroom mensen in en deinen mee naar het centrale plein. We hadden daar al muziek gezien en gehoord. Na wat googlen kom ik er achter dat het vandaag 5 december in Spanje het startmoment is tot het aftellen tot Kerst. Er staat een groot podium voor feestmuziek en er komt een een drone show met 220 drones met 13 scènes die in de lucht worden uitgevoerd. Onze hartjes kloppen vol verwachting deze 5 december maar we wachten wel erg lang en we hebben geen idee wanneer het begint. En we moeten nog een dik uur terugrijden en toch iets eten. We besluiten daarom de drones de drones te laten (de dag erna zoek ik het wel op in YouTube) en zoeken een restaurant. Nu zijn ze nagenoeg leeg, dat zal later wel anders worden denken we. We laten ons bij Sanoma verrassen met wat chique voorgerechten en hoofdgerechten. Zelfs de toetjes zijn ook niet zo gewoontjes. Heerlijk gegeten! De weg terug is rustig en vlot en tegen elf uur zijn we weer terug in Palomares. We hebben een mooi dagtochtje gehad, met veel zon, in een sfeervol Cartagena. Morgen rest ons nog een halve dag in Palomares en na de lunch rijden we weer naar Alicante. Transavia wacht op ons..... en regen zegt Buienalarm.

Tot de volgende!