Dag 13 Cirque de Gavarnie

Dag 13

Samenvatting: Wandeling naar Cirque de Gavarnie, een prachtig keteldal dat op de Unesco lijst staat. Met een waterval van maar liefst 442 meter hoog! Het is prachtig zomers weer, met volop zon. De route ernaar toe kent wat oponthoud door wegwerkzaamheden, maar gelukkig valt het wel mee met een half uur vertraging. We keren terug op de camping in Lourdes, omdat de Granddame zo lief is ;-))

Tegen de spaanse grens aan ligt hoog in de bergen een prachtig keteldal met een hoge waterval. Een keteldal is een dal dat zo ongeveer door drie kanten door hoge steile bergwanden omsloten wordt (volgens eiki). Vaak zijn er nog sneeuwresten te zien in dit dal dat Cirque de Gavarnie heet. Zo laat in de zomer / begin herfst is er natuurlijkal veel gesmolten en zien we nauwelijks sneeuw. Ook de hogewaterval moet enigzins inboeten aan de WOW factor, het straaltje water dat er boven uit stroomt lijkt klein en ielig. Waarschijnlijk wordt je nog geplet als je eronder staat, maar dat gaan we niet uitproberen hoor! Wel de wandeling ernaar toe. We nemen -net als in veel quizzen- de makkelijke variant. Die duurt ca 2 uur voor heen en weer, met mogelijkheid tot verlengen. We parkeren de camper op de bedoelde parking voor 10 euro, maar ik hoef slechts 8 euro te betalen. Hopelijk levert dat straks als we thuis zijn geen bon op ;-(! Het dorpje Gavarnie straalt toerisme uit en ook ski activiteiten, maar die laatste zijn nu niet aan bod. We zetten er gepaste vaart in op een mooi grintpad, redelijk vlak. Langs de weilanden met koeien met best veel kalfjes nog, wat ezels, paarden met een paardenbel om en een kudde schapen met schapenbellen. Er zijn mede wandelaars genoeg, merendeel is toch 50 denk ik. Maar ook jeugd en alles wat er tussen en over zit. Zelfs iemand met een stijf been en onbruikbare arm. Petje af hoor! We kijken -min of meer helaas- continue tegen de zon in en dat is voor de foto's niet zo handig. Hopelijk valt het straks mee. Maar in de verte zien we de steile bergkam al en links en rechts de grillige hellingen met loof- en dennenbossen. We lopen meest langs het riviertje dat uiteraard gevoed wordt door de waterval en andere waterstromen. Marmotten, beren, dasen en ander wild zien we niet. We moeten zelfs moeite doen om wat vlinders en insecten te spotten. Misschien omdat er zo weinig bloemen meer zijn in dit jaargetijde? Wel is er nog heel veel herfsttijloos te zien. Geen idee wat dat is? Simpel, denk aan krokussen en je hebt het beeld precies. Alleen paarse kleuren met gele stampers en zo. Staat erg leuk! Staan zelfs op onze camping. Na een uurtje bereiken we een hotel. Een 10-20wandelaars heeft zich gezet op de stenen muren voor het hotel. Dat gesloten is -). Jammer, een drankje had er wel in gekund! Als we weglopen, wil er nog iemand een foto van ons nemen op het muurtje en dan valt pas op dat het verboden is om op de muurtjes te zitten. Hahahha, en wie verbiedt dat dan wel? Niemand van het hotel toch? En zoja, met welk recht? Dat zij de steen daar opgestapeld hebben? Wat vindt moeder Natuur daar dan van? Die heeft er miljoenen jaren over gedaan om de stenen te vormen. Ik denk niet dat Zij ons dat verbiedt. Genoeg gefilosofeer, we lopen verder. Soms wat klauteren en balanceren, nog een klein waterstroompje oversteken en dan het laatste stuk naar de voet van de waterval. We gaan niet precies onder de waterval staan hoor. Dat deel ligt al flink in de schaduw en dan is het best frisjes en daarbij wil Marianne haar wat onwillige knie ontzien. Dus maken we een mooie pirouette, nemen nog wat panorama foto's en keren terug. Bergafwaarts gaat wel wat sneller maar het is wel uitkijken (met stokken) op het stenige traject. Gelukkig komen we er zonder kleerscheuren van af en zitten we na 3-4 uur op een zonnig terras van een drankje te genieten. Als toegift komt er nog een kuddetje paarden langs gesjokt. We steunen de lokale winkelier met zijn eigengemaakte myrtille jam (geen idee wat het is) en een -boven een houtvuur gebakken- taartje. Op de camping worden we weer hartelijk ontvangen en "zoeken" we een stekje. De eerste buurman zit op 50 meter, dus we moeten stil zijn ;-)).Morgen niet wandelen, want de knie van Marianne is toch wel pijnlijk.We gaan morgen maar weer eens een Mooiste dorpen- tour doen!